ای ملائک ، کـه بـــه سنجیــدنِ مـــا مشغولید بنویسید کــــه ، انــــــدوهِ بشـــــر بسیـــــار است حامد عسکری

دلتنگی آدم را به خیابان میکشددلتنگم و مــــردم نمـــی فهمند

امروز مرهمی جز عشق که ذات درد است بـــــرای دردهایِ خــــود &#1606

هیــــچ‌ کس کاش نباشد نگهش بر راهـــیچشــــم بــــــر در بُ&#

دوش سیلاب خیالت می گذشت از خاطـرم خانـه ی دل بر سر ره بود ، ویــــران کـــرد و رفت بیدل دهلوی

بویِ پاییـــــز می دهد تابستان ایــــــن روزهــــــا گویا که شهریور عاشــــق شده است

در گلو مـــی شکند ناله xadام از رقتِ دل قصـــهxad ها هست ولی ، طاقت ابرازم نیست هوشنگ ابتهاج

می گویند شهریور دارد تمـــام می شودو مهــــر در راه است ، چه خوش خیالند مهــــر برایِ مــــــا مدتهاست کـــــه آغاز شده مهرِ آنهایی که دوستشان داریم و دوستمان دارند مهـــر به "مـــاه " نیست ، مهـــر بــه " دل " است

کاشکی سر بشکند ، پا بشکند ، دل نشکند ســـــرگذشتِ دل ، شکستن بـــود و بس جانکاه بــــود مهدی اخوان ثالث

بیا از هر آنچه ناممکن است بگوییم از روزهای خوبـــــی کــــــه مـــــی آیند از رهگـــذری کـــــه مــــــی مانند از غم هایـــــــی کــــــه مــــــی روند بیا درباره ی چیزهایی حرف بزنیم که نمی شود مگر نــــــه اینکــــــه همیشه چیزی اتفاق می افتد که انتظارش را نداریم؟ مریم ملک دار

پرواز قشنگ است ، ولـــــی بی غـم و محنت منت نکش از غیــــر و بـــــرو بالِ خــــودت باش حافظ

بشارتی به من از از کاروان بیار ، ای عشق همیشه رفتن و رفتن ز آمـــدن چــــه خبـــر ؟ حسین منزوی

جلوه بخت تو دل مي برد از شاه و گدا چشم بد دور که هم جاني و هم جاناني مولانا

روزی سگی در پی آهویی می دویدآهـــــــو روی عقــب کــــــــرد و گفــــت : ای سگ رنج بیهوده به خود راه مده که به من نخواهی رسید زیـــــرا که تو در پــــی استخـــوان می دوی و من در پــــی جان و طالـــب استخـــــوان هرگـــز بـــــه طالب جـــــان نمـــی رســـد

نقش پنجه هایم را بر آسمان نظاره ایحس خفــــه گونه ی غـــروب آزارم می دهد در امتـــــداد همـــــــه ی ایـــن رنگ هــــــــا سنگینــــــــــــــی غـــــــربت ، خفتـــــــــه و تــــــــو حتــــــــی ، حتـــــــــی دوســـت نــــــــداری مسیـــــــــر خانــــــه ات را بـــــــــــه خاطــــــــــر آوری ل

صدفی به صدف مجاورش گفت :در درونم درد بزرگی احساس میکنم دردی سنگین که سخت مرا می رنجاند صـــــدف دیگــــر بــــا راحتی و تکبــــر گفت: ستـــــایش از آن آسمـــــان ها و دریــاهــــاست من در درونــــم هیــــچ دردی احســـــــاس نمیکنم ظاهـــــــــــر و باطنـــــم خـــــــــوب و ســــلامت است در همـــــ

ولی مادر دیگر در این دنیا نبود ساعت 3 شب بـــــود کــــــــه صـــــدای تلفـــــن ، پســــــری را از خــــــواب بیـــــدار کـــــــرد پشــــت خــــــــط مـــــــــادرش بــــــــــــــود ، پســــــــر بــــــــــا عصبـــــانیت گفــــــت : چـــــــــرا ایـــــــن وقـت شب مــــــــــرا از خــــــــواب

گاهــــــــــی هــــــــــم نه برای اینکه، دنبال ازدیـــــاد نعمتیـــــم نــــه بــــــرای این کــــــه نشـــان دهیــــم آدم قدرشنــــــــاســـــی هستیــــــــــم نـــــــه از تــــــــرس نــــه از روی عـــــادت نــــه بــرای دل خودمـــــــان و نـه به هیـــــچ خاطـــــر دیگـــــر تنهـــــا بـــــر

بر فرو رفتگی های این سنگ دست بکش و قرن ها عبور رودخانه را حس کن سنگ ها ، سخت عاشق می شوند اما فراموش نمی کنند گروس عبدالملکیان

کلمات بعضى دیر به زبان مى آیند من یاد گرفته ام چنین مواقعى با چشمهایم سخن بگویم زندگى گاهى ، چیزى غیر از خودِ زندگى ست سید على صالحى